Si Padre Damaso sa Makabagong Mundo

Kilalang kilala natin si Padre Damaso bilang isang mabagsik na prayle noong panaho

n ng mga Kastila. Naging tanyag siya ng mailathala ni Dr. Jose Rizal ang kanyang Noli Me Tangere. Sino nga ba si Padre Damaso? Unang una sa lahat, siya ay maaring mailalarawan bilang isang matabang gahaman na prayle. Nasusunod ang kanyang mga gusto dahil sa kanyang kapangyarihan na nagmumula sa kanyang pera at pagkaprayle. Ang talagang nakapukaw sa aking atensiyon ay ang pagiging makamundo niya, dahil sinunod niya ang tawag ng laman (siya ay ang ama ni Maria Clara).

Hindi normal sa isang pari ang magkaroon ng anak pero tila bagang nagiging normal na ito sa ating panahon ngayon. Kahit saan ka magpunta mayroon kang mga sikretong malalaman sa likod ng mga maamong mukhang humaharap sa atin sa tuwing nais nating magbalik loob. Sabi nga ng iba, husgahan natin ang ginawa huwag ang gumawa pero sa tingin ko, marapat lamang silang husgahan dahil paano mo susundin and utos ng Diyos kung mismong kanyang mga alagad ay mas masahol pa sa mga pulitiko na pilit nilang binabatikos. 

Sa panahon nga naman ngayon, mahirap ng hanapin ang tunay na mabuti; ang tunay na banal. Mas marami na nga ang mga banal banalan kaysa sa banal. Sino nga ba ang tinutukoy kong Padre Damaso sa makabagong mundo? Naglipana na ang mga hugas kamay, hayaan niyo akong tukuyin ang isa sa mga ito. 

Sa isang parokya, mayroon isang banal, na sadyang hinahangaan ng mga tao. Siya ay matalino at sadyang magaling mangaral sa mga tao. Imahen siya ng kabutihan at wala mang bakas o bahid ng kasamaan na makikita sa kanya. Isang araw nalaman ko na lamang na may anak pala siya na pilit niyang itinatago.Unti-unting naging palabas ang mga sumunod na pangyayari, nagkaroon ng mga  "script" ang bawat saksi. Nagkaroon ng lugar ng pagtatanghal na tila masusing pinagisipan ang kwento. Nagkaroon ng kasalan sa  harap ng hukom. Sumulpot ang isang lalaki na nagsasabi na siya ang ama ng bata ngunit matapos ikasal ay parang bulang nawala sa kwento.Ngunit matalino ang mga tagasubaybay, kaagad nilang napaghinuha na parang may mali sa kwento, parang may imoral na pangyayari dahil  mapapansin mo sa batang iyon na talagang kamukha siya ng kanyang banal banalan na ama.Ginawa niya ang lahat upang pagtakpan ito, gumamit siya ng pera upang matikom ang mga bibig ng mga may alam; upang masilaw at unti unting mabulag ang mga mata nang hindi makita ang kababuyan na ginagawa.Nakakaawa ang batang iyon kapag nakikita ko siya, dahil paano pag siya ay lumaki na, dadalhin niya rin ba ang kahihiyan na ginawa ng kanyang ama?

Hindi ko binabatikos ang sinuman, ang nais ko ay makita ang mga matatapang na tao na bumangon sa kanilang pagkakamali, hindi pagtakpan ang kanilang pagkarapa. Hanggang ngayon ay marami pang mga taong takot dahil sa kanilang ginawa, ngunit mga bata lamang ang takot kapag sila ay may nagawang masama, nangangahulugan bang tila mga bata tayong takot malaman ng iba ang ating mga pagkakamali. Higit na bibigyan ng respeto ang taong matapang kaysa sa taong banal banalan lamang.  

When We Are Bounded

The eyes of man has set the right from wrong; the wrong from right but man has not encapsulated and grasp the RIGHT and the WRONG. There will be times when people will ask for our hands to be chained or bounded for the crime that we are accused of. We are bestowed punishments by the prejudice but innocence will still be there in our thoughts, hearts and in our whole being. They may have thrown a mud in our face but we could still wash it with the serene and calm water. Just like how people accuse you of things which you may be liable or not but you could still overcome these with a serene and calm face. 

When the day that I was bounded, I ran to my brother, I talked to Him, I asked Him questions, I made Him understand them. He was there, for a moment, the pain in my hands was gone but sooner i will feel them. When we are bounded, we cannot avoid pain, pain from being apart from someone for you have lost your freedom. Time will come, those chains will soon wither and soon.......

Animosity of Life: Liberating One's Self

Hi! I'm nobody trying to write even though i'm not a writer. I hope you will appreciate what I have written.

Life is the antagonist of being alive. We are all living in a lively ill will world where we don't realize that we are sealed in an invisible cage of hopelessness. Everyday our hope of being who we really are, who we want to be is slowly being burned by the flaming eyes of the people around us. We are bounded by the chains of moral and social standards. We live in a society where abnormality, still exists; where uniqueness is a sickness. 

As i am writing this, I am still holding back. I am still afraid of the reaction of the people. My feet are still chained. Chained by the people of malice; by the fear of being unaccepted; by the fear of disappointing people; by the fear that i may not know how to walk or run and by the fear of not knowing where to go. We all have been slaves of our own pessimistic mind because of the negativity that was enveloped around us. We can never blame the people around us alone, it is also our fault because we are too afraid to show how strong we are, how powerful and brave we are hence we were weak and powerless that people around us took advantage of us. 

We need not to BELONG. We are all unique therefore, there is no groups, clans and peers. We need not to be classified for our gender, race, color, ideals and abilities but I know I am being idealistic, I can never change what people have set. I can never break the "convention" but we could always run away from these. We could LIBERATE ourselves but liberating oneself is never easy it is detaching yourself to the people whom you love, to your beliefs and to what you have become now. The journey will surely be filled with uncertainties that we need to still look back which is vital for progress but once we get there we need not to look back for we can no longer see a thing for we have gone far; far from the people of convention; far from social stigma. Now we can start anew, we will no longer live a life of bitterness. Just like what "the croods "said: We have reached: TOMORROW

thank you for reading hope you'll like it. sorry im not a writer